برده شده است . اصل و اساس مداوا در مرحله اول استفاده از قرآن و سپس از داروهاى طبى است . اين قاعده براى بيمارىهاى روحى و جسمى هر دو صادق است . قرآن بر خلاف طب امروز بيمارىهاى جسمى و روحى را از يكديگر جدا نساخته ، بلكه علاوه بر بيمارىهاى جسمى ( در سوره‌هاى بقره / 184 ، توبه / 91 ، نور / 61 ، فتح / 17 ) به بيمارىهاى روحى نيز پرداخته است ( در سوره‌هاى بقره / 10 ، توبه / 125 ، احزاب / 32 و ناس ) . ابن قيم مىگويد : قرآن سراسر شفاست براى تمام بيمارهاى جسمى و تمام دردهاى دنيوى و اخروى . البته نبايستى از گفته فوق اين مطلب برداشت شود كه دارو و بيمارستان بىخاصيت مىباشند بلكه دارو ، بيمارستان و طبيب وسيله‌اى از اسباب شفا مىباشند و براساس آيه 44 سوره فصلت شرط بهره‌مندى از هدايت و شفاى قرآن ، ايمان است . به‌طورىكه در بعضى كتب نيز شرايط شفا و درمان من جمله قصد قربت ، اعتقاد پاك و عميق ، طهارت ، مداومت در قرائت قرآن ، نبودن معصيت در حاجت ( 9 ) آمده است و مجموعه اين شرايط بجز اعتقاد و توكل بر چيز ديگرى دلالت نمىكند . شفا از منظر قرآن طب سنتى بر خلاف ساير علوم كه بعضا جديد و نو به حساب مىآيند ، سابقه‌اى ديرينه ، به قدمت عمر بشريت دارد . به طورى كه چينيان شروع طب سنتى را از دوره پارينه سنگى مىدانند و اعتقاد دارند كه از حدود 300 سال قبل از ميلاد مسيح سنگ‌نوشته‌هائى در مورد گياهان داروئى و درمان با طب سوزنى دارند ( 1 ) . چينيان اعتقاد به دو نيروى yin ( سرما ، زوال ، نيستى ، تاريكى ) و yang ( گرما ، صعود ، حيات و روشنائى ) دارند كه اين دو اساس انرژى هستى ( qi ) مىباشند . اين دو نيرو با يكديگر در مقابله مىباشند و توازن اين دو باعث حيات مىشود ( 1 ) . دو نيروى فوق دقيقا معادل سيستم‌هاى سمپاتيك و پاراسمپاتيك در